Ένας χαρισματούχος μοναχός υπήρξε και ο από νεότητος τυφλός π. Αγάπιος της υπερχιλιετούς Μονῆς Βαλαάμ, πού βρίσκεται στο Ρωσσικό Βορρά. Αφού αγωνίστηκε τον καλόν αγώνα στηρίζοντας όλη του την ελπίδα στο Θεό, έφθασε σε μεγάλα μέτρα αρετής βιώνοντας τη θεία εμπειρία των ακτίστων ενεργειών της Παναγίας Τριάδος. Κύριο μέλημά του στους ασκητικούς του αγώνες ήταν η εντρύφησή του στην άσκηση της πιό σημαντικῆς προσευχής του ορθόδοξου μοναχισμού, την ευχή του Ιησού το «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν» η οποία ονομάζεται νοερά προσευχή ή προσευχή της καρδιάς.
Τέτοιου εἴδους πνευματικός ασκητής ἦταν ο π. Αγάπιος, πού η αλληλογραφία του με τον Άγιο Θεοφάνη τον έγκλειστο διαμόρφωσε παγκόσμια την ασκητική του άποψη και τον έκανε έναν βαθύ γνώστη της νοεράς προσευχής για πολλές γενεές. Δικαιωματικά θα του άξιζε ο τίτλος δάσκαλος της νοεράς προσευχής. Τυφλός εκ νεότητος απέκτησε πνευματική προορατική χάρη και αν και χάθηκε το μεγαλύτερο μέρος των χειρογράφων του, ό,τι σώθηκε θά μπορούσε νά τον κατατάξει αναμφισβήτητα μεταξύ των κλασσικών πατέρων της φιλοκαλικής πνευματικότητας.
Εξαιτίας της μεγάλης του υπομονής και καθαρής προσευχής ανέλαβε το πνευματικό διακόνημα να παρηγορεί τους προσκυνητές πού επισκέπτονταν τη μονή. Ο καθένας μπορεί ίσως να μοιραστεί την χαρά του άλλου, αλλὰ είναι δύσκολο να μοιράζεται τις θλίψεις του πλησίον του. Ο γέροντας Αγάπιος εκπλήρωνε τον ρόλο του ήρεμου λιμανιού, στο οποίο μία λυπημένη ψυχή μπορούσε, με ιδιαίτερη ευκολία, να ανοίξει την ψυχή της μπροστὰ στο Θεό και να παρηγορηθεί. Βρισκόταν εκεί για χρόνια, κοντά στο Θεό, ευαίσθητος στις θλίψεις και στις χαρὲς των άλλων και όποιος ήταν πάντα έτοιμος να δώσει ένα χέρι βοηθείας σε όποιον τον πλησίαζε.Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 2 Απριλίου 1905.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου