ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2009, III

Στη φάτνη της ψυχής μας

Η «Φάτνη», που γεννήθηκε ο Χριστός, ήταν ένας φτωχικός κι ακάθαρτος στάβλος. Ελάχιστοι τον ήξεραν και κανείς δεν τον πεθυμούσε. Μόνο τα ήσυχα κι υπομονετικά ζώα γύριζαν σ' αυτόν κάθε βράδυ κουρασμένα από τη σκλαβιά του ανθρώπου γιά να τον ζεστάνουν με τα χνώτα τους και να τον βρωμίσουν με τις κοπριές τους. Μα από την ημέρα που γεννήθηκε μέσα σ' αυτόν ο Άγιος και ο Τέλειος, είναι κι αυτός καθαρός και γίνεται το μεγαλύτερο και αγιότερο προσκύνημα των ανθρώπων πάνω στη γη…

Μα ό,τι έγινε στο στάβλο που γεννήθηκε ο Χριστός, μπορεί να γίνει μέσα σε οποιαδήποτε ανθρώπινη ψυχή. Και κάθε ανθρώπινη ψυχή που θα γεννηθεί ο Χριστός, θ' αλλάξει και θ' αποκτήσει τη δόξα και την αγιότητα του στάβλου της Βηθλεέμ. Όσο κι αν είναι ακάθαρτη, θα γίνει καθαρή, η στένεψή της θα πλατύνει και το τρομακτικό σκοτάδι της θα φωτισθεί από την άγια λάμψη της αλήθειας και της αρετής. Κι αυτή η αλλαγή, αυτό το παράξενο και φαινομενικά δύσκολο πείραμα που μας καλεί ο Χριστός, ο Κύριός μας, να κάμομε, έγινε ως τώρα σ' αμέτρητες ψυχές και πέτυχε με τον καλύτερο τρόπο. Εδώ ένας τελώνης, εκεί μία πόρνη, παραπέρα ένας ληστής κι άλλοι αμέτρητοι κακοί και παρα-στρατημένοι πού δεχτήκανε στην ψυχή τους το Χριστό, μετανιώσανε, καθαριστήκανε, υψωθήκανε από τη λάσπη και την ασημότητα της αμαρτίας και μπήκανε στα εικονοστάσια μας, στις καρδιές μας και πλειότερα μπήκανε στή «Βασιλεία τον Θεού»…

Ας Τον δεχθούμε λοιπόν κι εμείς αυτές τις άγιες μέρες στή φάτνη της ψυχής μας. Ας Τον δεχθούμε γιά να καθαρίσει τα βάθη της ψυχής μας, εκεί που κατασταλάζουν καθημερινά τα περιττώματα των μικρών σκέψεων και των χυδαίων αισθημάτων μας. Ας Τον καλέσομε να ημερώσει τ' άγρια ένστικτα μας, που καθημερινά εξάπτονται με τα συμφέροντα και τους εγωισμούς μας. Ας Τον ζητήσομε ν' αναπαύσει τους κουρασμένους λογισμούς μας και να γλυκάνει τις πικραμένες ελπίδες μας. Έλα, Κύριε, στή φάτνη της ψυχής μας. Σε προσκαλούμε και Σε περιμένομε. Οι υγιείς, οι δυνατοί, οι χαρούμενοι και οι χορτάτοι, κείνοι, που περιμένουν τη μεγάλη ημέρα της Γέννησής Σου, γιά να καλοφάνε πλειότερα και να επιδείξουν τα πλούτη τους και τις ανέσεις τους, μπορεί να μη Σε χρειάζονται και να μη Σε καρτερούνε. Μα οι άλλοι, οι φτωχοί, οι πονεμένοι, οι άρρωστοι, οι στερημένοι και οι θλιμμένοι, που Σε χρειάζονται πάντα, Σε αναζητούνε πλειότερα αυτή τη μέρα. Σε πολλά φτωχά και ρημαγμένα σπίτια δεν θα υπάρχει κανένα άλλο αγαθό, παρά μόνο Εσύ. Εσύ πρέπει να στρώσεις το τραπέζι της ελπίδας και να κεράσεις το κρασί της χαράς. Εσύ πρέπει να πάρεις τη θέση του γονιού στο τραπέζι των ορφανών και για την πικραμένη μάνα, πάλι, Εσύ πρέπει να καθίσεις στην καρέκλα του χαμένου της παιδιού. Για όλους αυτούς, Κύριε, που ο κόσμος μας δεν έχει ή δεν θέλει να δώσει τίποτα, πρέπει να κατεβείς και φέτος πάλι στη γη να σκορπίσεις τη χαρά και τη γαλήνη. Και στους Αγγέλους που θα γιορτάζουν την Αγία Σου Γέννηση παράγγειλε, Κύριε, να φωνάξουν πιο δυνατά τον ύμνο της Ειρήνης, γιά να φτάσει και ν' ακουστεί πέρα ως πέρα στή ματωμένη Γη μας. Γιατί το αίμα έγινε πλειά το καθημερινό πιοτό των ανθρώπων και δεν υπάρχει τώρα καμιά γωνιά στον πλανήτη μας ήσυχη κι ειρηνεμένη…
Μέσα σ' ένα σκοτάδι βαθύ, στο σκοτάδι της άγνοιας και της απομάκρυνσης από Σένα, σκεπτόμαστε και ζούμε, κι όπως πάντα όλα τα έργα που γίνονται στή σκοτεινιά είναι άσχημα και κακοφτιαγμένα, έτσι και τα δικά μας έργα είναι μισερά και ανάποδα και γίνονται ανώφελα και επικίνδυνα για τη ζωή μας. Με ξάστερο λογισμό πλειά δεν κρίνει ο άνθρωπος και το χέρι του τρέμει σαν πάει να πράξει το καλό. Οι δυνατοί αδικούν και οι αδύνατοι αγριεύουν. Οι καλοί και οι φρόνιμοι σωπαίνουν και οι κακοί μιλούν και είναι τα λόγια τους και τα έργα τους φοβέρα και καταστροφή. Και μέσα σ' αυτή την άγρια πάλη του κακού, οι φτωχοί, οι καθαροί και οι πράοι, εκείνοι που Συ ο Ίδιος μια φορά επαίνεσες και ευλόγησες στο Βουνό των Μακαρισμών, δεν μπορούνε πλειά να ζούνε και να πασκίζουνε για την τελειότητά τους. Έλα, Κύριε, στή Φάτνη της ψυχής μας να την καθαρίσεις και να την αγιάσεις. Σε χρειαζόμαστε και θα Σε καρτερούμε...

Από το βιβλίο του Σεβασμιώτατου Ειρηναίου «Ο Ποιητής των ωραίων ψυχών», Χανιά 1998